سلام  سال های طولانی است که زنده ایم اما زندگی نمی کنیم بیشتر همدیگر را تحمل می کنیم اما زندگی نه! باز هم برایتان نامه خواهم نوشت. خداحافظ

چشمانم را میبندم و دوباره باز می کنم این بار نه از سر عادت و تکرار.دنیا زیباست اما نه بدان اندازه که انسان امروز را از فکر خانه زمین کار پول ... و هر انچه لذات زود گذر باشد به در اورد.

هر چقدر سعي مي كنم عادلانه قسمت كنم خود را ميان

گذشته حال و اينده

                                نميتوانم راستي من كجا هستم؟

فکر می کنم فلسفه به وجود امدن وبلاگ نوشتن مطالبی است که به نظر نگارنده مهم و قابل توجه است ولی به نسبت وبلاگ ها حکم دفتر خاطرات را پیدا کردند شاید زیاد هم دور از انتظار نباشد و از خصوصیات وبلاگ نویسی به شمار بیاید و شاید به علل دیگری باشد ؟!؟ به هر حال خوب یا بد من این نوع نوشتن را دوست ندارم و سعی میکنم خاطره نویسی نکنم ولی چه میشود کرد که هوای گرم و روز های بلند و تکراری تابستان  خوب نوشتن و وبلاگی نوشتن را از من دریغ کرده چه میشود کرد؟ به امید وبلاگ قشنگ و پر محتوا...

من عادت نبشتن نداشته ام هرگز٬ سخن را چون نمي نويسم در من مي ماند و هر لحظه مرا روي دگر مي دهد.